Hacía tiempo que lo había visto, hacía tiempo que lo buscaba y aquí está:
Here comes the breeze – Gomez en vivo – MSN Videos
Para qué decir más… Vean, escuchen y disfruten.
Hacía tiempo que lo había visto, hacía tiempo que lo buscaba y aquí está:
Here comes the breeze – Gomez en vivo – MSN Videos
Para qué decir más… Vean, escuchen y disfruten.
Y es que ya va a empezar la temporada (de hecho para los equipos grandes ya ha empezado, véase el Athletic) y hay que ir poniéndose en faena. Para aquellos que hacían la Liga Fantástica de Marca cuando aún no había esto del Internet y tenías que enviar por correo la solicitud y te llegaba a casa una carpetita con las fichas, os voy a dar una alternativa.
Pasando de la de Marca, que tienes que pagar por cada cambio y además los puntos se basan en su criterio, y ya sabemos de qué pie cojean, os propongo la de Yahoo!
Por lo que pude ver el año pasado está bastante bien. Tienes 100 millones de euros, 4 tácticas disponibles y todos los jugadores de primera división a tú disposición. La puntuación está basada en criterios objetivos y prefijados de antemano y el precio de los jugadores va variando dependiendo de los puntos que haga en cada jornada.
Este es el enlace: es.superliga.fantasysports.yahoo.com/
Tambien se pueden formar grupos para competir entre los colegas. Si alguien se quiere apuntar que avise, ya que tenemos uno hecho que se llama culegas.
Y ná más. Qué? Que quereis un vídeo?? Vaaaaaaale…. Pero hoy no es de música, es una recomendación: 10 drogas que no debeis tomar mientras conducís:
En ElPaís.com apareció, el otro día, un video musical dirigido por Heath Ledger. La canción se llama King Rat, del grupo Modest Mouse. Pinché en el video por la curiosidad de ver en qué tipo de música estaba metido Ledger antes de morir y porque conocía que era un gran amante de la música y que incluso tenía una discográfica con Ben Harper. La canción me parece buenísima. El grupo no lo conocía y por lo que pude leer, esta canción pertence a un EP de rarezas que han sacado recientemente. Aún no los he escuchado mucho pero creo que me pueden llegar a complacer en un verano de sequía musical.
Como comentario final decir que el video denuncia la cacería de ballenas y que Ledger no lo pudo acabar debido a su repentina muerte. Fueron Isaac Brook (miembro de Modest Mouse) y el colectivo The Masses, quienes consiguieron que el proyecto siguiera adelate, Además, todos los beneficios de las descargas de la desde iTunes son destinados a la ONG Sea Shepherd Conservation Society.
He aquí el video:
David Navarro, este no tarda en tener un programa de televisión. Podeis escoger el monólogo que querais porque son todos muy buenos. Aqui os dejo el último que vi en la Paramount:
Hace una cuantas semanas, El País Semanal publicaba un reportaje sobre el resurgir y la calidad de las series de ficción que hoy en día se emiten por televisión. El artículo se titulaba La caja tonta es más lista y en él, distintos escritores como Juanjo Millás, Ruiz Zafón, Fernando Sabater o Maruja Torres, comentaban y analizaban algunas series como Mad Men, Lost, House o Los Soprano destacando la enorme calidad que tienen sus guiones.
“Sin duda, Dumas, Shakespeare o Dickens estarían trabajando en televisión”, comentaba Zafón, dando así a entender que la buena narrativa ya no sólo se encuentra en los libros y que la televisión está en una nueva época dorada.
Otro tipo de series que tambien están en auge son las sitcoms, comedias de unos 23-25 minutos de duración creadas en EEUU. Ejemplos de este tipo de series que todos hemos visto alguna vez y que ya forman parte de la historia de la televisión son Cheers, y su spin-off Frasier, Seinfeld, Friends, y muchas más. Actualmente, y gracias a Internet, se pueden disfrutar de este tipo de comedias dos días despues de que las emitan en EEUU y no hace falta esperar meses (o años) para que las traigan a España y las emitan a las tantas de la madrugada y con el riesgo de que las corten a mitad de temporada.
Las mejores series de este tipo hoy en día son, para mi:
Scrubs.
Serie de médicos plagada de personajes parlanchines y bromistas en la que podemos oir, y ver, qué piensan los protagonistas en una especie de flashes mentales. Va por su 8ª temporada en EEUU. Yo vi las 6 primeras doblandas al castellano y estoy viendo la 7ª en inglés. El doblaje de esta serie es muy muy bueno. El protagonista es Zach Braff, el cual ha dirigido algunos episodios de la serie y la bonita película Algo en Común (Garden State), que la protagoniza junto a Natalie Portman. Tambien elige las canciones para las bandas sonoras de sus proyectos y dirige videos musicales. Al paracer, al final de 8ª temporada abandonará Scrubs.
How I Met Your Mother (Cómo conocí a vuestra madre).
Serie en la que el protagonista, Ted Mosby, narra a sus hijos cómo conoció a su madre. Está ambientada en Nueva York y tiene varias similitudes con Friends. La voz en off, la que narra las historias a sus hijos, es la de Bob Saget (Padres forzosos). Tambien aparecen Alyson Hannigan (amiga de Buffy y chica de American Pie) y Neil Patrick Harris (Un médico precoz, ¿os acordais?, escribiendo su diario en ese ordenador de pantalla azul…) que hace un papel legen…. aqui viene…. dario!
The IT Crowd.
Serie inglesa que descubrí por casualidad. Cuenta la historia de un departamento de informática de una empresa en la que trabajan dos peculiares informáticos y a la que llega una jefa que no tiene ni idea de ordenadores. Sólo cuenta con 2 temporadas de 6 episodios cada una, pero se está rodando la tercera. A pesar de lo que pueda parecer, es muy divertida.
The Big Bang Theory.
Tambien descubierta por casualidad, esta serie va sobre dos físicos asociales que comporten piso y a los que se les cambiará la vida cuando se muda al apartamento de enfrente una hermosa chica, Penny, que les enseñará que hay mundo despues de la física y las investigaciones. Los personajes son muy peculiares: Leonard, el más sensato de todos y que se enamora de Penny; Sheldon, friki, meticuloso, maniático y que no tiene ni idea de las relaciones sociales; Howard, es judío, intenta ser ligón y es quizá el personaje más gracioso; y Rajesh, un indú que por su verguenza, no puede hablar con chicas…. salvo cuando se emborracha. Actualmente se está emitiendo la 2ª temporada en EEUU.
30 Rock.
Serie estadounidense creada y protagonizada por la ahora famosa aquí en España Tina Fey, por su imitación de Sarah Palin en Saturday Night Live (SNL). La serie cuenta cómo se hace un show tipo SNL pero llevado a la parodia total, algo que conoce muy bien Tina Fey ya que es guionista de este afamado programa y sus guiones han sido interpretados por los mejores cómicos estadounidenses. La serie es muy buena y ha ganado varios premios. A destacar el papel de, nunca pensé que diría esto, Alec Baldwin! Hace un papel genial como directivo de la CBS. Por cierto, la vi una vez en la Sexta a la una de la madrugada y el doblaje es penoso. Malísimo. Siempre que podais vedla en VO. Acaba de empezar a emitirse la 3ª temporada en EEUU.
The Office.
Mi último descubrimiento. Estoy viendo la versión americana, ya que originalmente esta serie es británica. Es una serie distinta, de humor negro. No hay banda sonora ni risas enlatadas y está rodada cámara en mano. Los personajes de la serie interactúan con la cámara, le hablan a ella, son conscientes de que les están grabando ya que es cómo si estuvieran rodando un documental sobre esa oficina. Actualmete van por la 5ª temporada en EEUU. La primera temporada tiene 6 episodios y cuesta acabar de verla. Me explico. El jefe de esta oficina (interpretado magistralmente por Steve Carrell) es cruel con sus empleados, se mete con ellos, cuenta chistes malos e hirientes, sin maldad, no es consciente de ellos, pero agobia. Y al carecer la serie de música y risas enlatadas, la sensación de agobio es aún mayor. Pero engancha, y en cada episodio los personajes van moldeando su caracter hasta hacer de esa oficina un pequeño submundo en el que están todos nuestros compañeros de trabajo representados. A mi me parece una serie magistral. Y repito, el personaje Michael Scott, interpretado por Steve Carrell, es genial y se aprecia mucho más cuando se ve en VO.
De cada una de estas series se podía contar muchas cosas más… pero para esto ya está la Wikipedia. Es muy interesante ver quien está detrás de estas series, tanto guionistas como productores y cómo casi todos están relacionados entre si por haber trabajado anteriormente en otras series de éxito.
Pues ya sabeis, si sois de los que pensais que no echan nada bueno en la tele, teneis razón. Así que intentad conseguir estas series y os aseguro que pasareis muy buenos ratos. Tamasver!
Tres noticias tres, son las que me he encontrado hoy al consultar algunas páginas web de interés, que son:
La curiosa.
Las 100 mejores portadas de álbumes de música. Lista creada por American Photo en la que recogen las 100 mejores portadas de discos de música clasificados en 5 categorías: las mejores (donde encontramos la de Abbey Road, London Calling o This Year’s Model); las clásicas pero que todavía molan (Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band -que buen disfraz nos vamos a hacer-, Elvis Presley -comparar con la de London Calling- o War); las elegantemente alternativas (Odeley -palabra que sólo existe en el Beckcedario, como dice Bender-, Ten o Echoes, Silence, Patience & Grace); las escandalosas o censuradas (Yesterday and Today, Amorica o la de John Lennon y Yoko Ono); y las más cutres (curiosas todas).
Lo interesante es que pinchando en cada portada se puede leer una breve explicación de cómo se hizo y algunas curiosidades interesantes.
La útil.
Diccionario urbano inglés-castellano. Utilísimo diccionario para traducir aquellas frases hechas en inglés que es complicado buscar, o que ni siquieran aparecen, en un diccionario tradicional. Por ejemplo, se pueden buscar frases como put it on, dog eat dog, that’s what she said o bring it on. Lo interesante es que además de explicar los significados tambien te cuentan un poco de dónde vienen las expresiones. Tambien se puede votar por el significado que los usuarios crean más apropiado para una expresión dada. Muy útil como digo, sobre todo para traducir canciones y darte cuenta lo que en realidad quieren decir.
La que no le importa a nadie…
… salvo a la gente con buen criterio musical, he de añadir. Y es que….. chán chán… Gomez saca disco para principios del año que viene!!! Yuhu!!!! Sé que voy a recibir muchas críticas y burlas por esto pero aún así, es una muy muy buena noticia!
Buen día!!
PD: ya que estoy por aqui, recomendaros el artículo que Millás escribe hoy en El País. Genial, como de costumbre. Podeis leerlo aquí (o si ese no funciona aquí).
Y es que podemos pasarnos horas tocando el botón…
Esto me viene genial para cuando diga alguna portada…
Gracias rik, te perdono la encuesta por pasarme esto.
Para contar algo de qué foron as telleiras, hai que remontarse moi para atrás no tempo. Porque o arte de moldea-lo barro e tan antigo coma a mesma creación, de ahí o dito: “Na industria do barro. Deus o primeiro oleiro. O home o primeiro cacharro”.
As nosas telleiras penso que non son tan antigas. Pero xa na película de “Os dez mandamentos” xa se miran os homes amasando no barro pisando cos pes. Daquel barro amasado facían “Adobes” que secos o sol, facían muros. Alá polo 1960, non sei se hoxe existen, indo pala estrada N.VI A Coruña-Madrid, ó paso por Benavente e Villalpando, mirábanse a carón da estrada muros, cabanóns e casas feitas de “adobes”. Non sei en qué datas foron construídas, pero nótanse moi estragados polo tempo.
As nosas telleiras xa eran máis modernas. Os nosos telleiros antigos xa coñecían as pezas e xa o barro era amasado co cabalo. As pezas feitas chamábanselle ladrillos e tellas, que despois de secas eran cocidas nun forno a base de leña.
Por a zona de O Rosal, A Guarda e parte de Oia e Tomiño, na tempada dos cinco meses do verán, saían cuadrillas de telleiros para case toda a xeografía española. En Extremadura había cuadrillas de Salcidos; en Huesca e Zaragoza había telleiros de A Guarda e de O Rosal; por Zamora, Salamanca, Valladolid e Madrid había telleiros de toda esta zona. Por Galicia, nas catro provincias había telleiras e incluso nalgúns pobos había dúas ou tres e en Maceda, en Verín, en Muimenta (Lugo) había ata catro (a día de hoxe só traballa unha); en Teixeiro había dúas; e en Ferrol eran varias as telleiras que traballaban naqueles tempos.
Aquelas xentes idearon un vocabulario chamado Verbo do Cabaqueiro para entenderse entre eles e para que os que eran alleos o barro non souberan de que ía a cousa.
Ese verbo había que falalo ben, pensar o que se quería dicir xa que se non podíase quedar moi mal. A min pasoume un caso en Muimenta (Lugo). Xa levaba traballando alí tres tempadas e tiña moitos amigos, pero tiña un que éramos coma irmáns. El chamábase Xosé, coñecido por Prianes, nunca souben se era apelido ou alcume. O tema é que un verán no primeiro domingo veu a visitarme e, ó saír do bar cun compañeiro noso, fun a xunto de el para saudalo en canto o mirei. E o meu compañeiro en forma de presentación dime:
-Daorde aguza para o cata que cara de can ten.
Que quere dicir: Mira para ese señor que cara de can ten. Prianes deuse perfecta conta en canto o dixo de que mezclou o cabaqueiro e o galego, e eu tiven que remendar o asunto e pedir mil perdóns. O correcto sería dicir: Daorde aguza para o cata que xaranta de tisco.
Outro caso, aunque non sei se é conto ou anécdota. Nunha telleira, un domingo na festa, un cabaqueiro estaba sentado na parede do adro cunha rapaza sen darse conta de que tiña a bragueta do pantalón aberta, e a xente o pasar ríanse del. Un rapaz que andaba por alí deuse conta, pero non sabía como avisarlle sen que a moza se dera conta e pensou: voullo dicir en cabaqueiro:
-Cabaqueiro que pariñas co nenza detrás do santeiro, tapa co que fodes que se te mira o carallo.
Outra vez habían mezclado cabaqueiro con galego, có que a moza enterouse de todo. O correcto sería: Cabaqueiro que pariñas co nenza no sutrás da caicoa, atouba co que quillas que se aguza o liras. (Diccionario)
Pola parte de Castela xa chegaba con falar o galego para que non te entendesen, pero non obstante falábase tamén o Verbo. Era moi necesario saber diante de quén se falaba. Un domingo aquí, na Guarda, estaban uns señores nun bar tomando uns vasos e unhas tapas. Entra un que sabía o Verbo, e con toda a fachenda dí para o da barra:
-Carallo Daorde como murzen os catas.
Un daqueles señores erguese foi a barra e dille:
-O cata murce pero tamén chaspea.
É sabido que este home coñecía o Verbo.
Hai outro caso contado polo mesmo ó que lle pasou. Este era de Salcidos, cabaqueiro dende rapaz. Foi o exército e quedouse na Garda Civil. Tocoulle estar nun pobo de Castela e un día andaba cun compañeiro de servizo e pasaron por unha telleira. Entraron por se había algún coñecido e nada máis entrar xa empezan os telleiros:
-Daordes, pariñan os da canafurada. Nurria a chachai que os ciscou.
O que era de Salcidos non lle dixo nada o compañeiro. Estiveron falando sen darse a coñecer. Cando saíron, tiñan andado un pouco, dille o compañeiro. Espérame que lle vou preguntar unha cousa a esta xente. Chamounos e díxolle:
-Cando galrruedes o Verbo mirade ben o que dicides, que se o meo compañeiro se enteira, hoxe iríades todos para o cárcere. ¿De onde sodes?
-De O Rosal.
-Pois eu son de Salcidos. Son tan cabaqueiro coma vos.
Polo tanto, o Verbo, hai que falalo ben. E saber con que se fala.
As palabras que se falaban na cabaqueira, pouco máis ou menos, podédeas ver neste enlace.
José de la Santísima Trinidad é un ex-cabaqueiro. Dende os 15 anos ata que empezou a mili traballou en distintas telleiras. É autor do libro “Moito se podía falar… (As telleiras)” que nin se vende nin nada. O fixo para el e para as súas amizades. Hoxe en día, a idade de 85 anos, é un experto no manexo do ordenador (auque as veces xógalle malas pasadas) onde fai os seus escritos.